Houtmoed? Dat ben ik: Maaike!
Als kind liet ik overal teken- en knutselsporen achter: van de eettafel tot mijn slaapkamervloer. Het werd mijn vak. Ik haalde een ingenieursdiploma Industrieel Product-ontwerpen, volgde een opleiding tot meubelmaker en dook de wereld van design én productie in.
En toen kwam de desillusie. Nieuwsgierig? Lees snel verder.
Er was eens…
…een jonge vrouw van 23 die dacht dat ze de wereld ging verbeteren met mooie producten. Unieke, slimme ontwerpen waar mensen blij van worden.
Lekker ambitieus. Best wel naïef ook, bleek al snel.
Want achter de schermen zag het ontwerpwereldje er allesbehalve rooskleurig uit. De jonge vrouw zag dat materialen sneller werden opgebruikt dan de natuur kon bijbenen.
Bergen afval waar ze stil van werd. En mensen aan de andere kant van de wereld die het werk deden, en daar mensonterende omstandigheden voor terug kregen. Ze vond het afschuwelijk.
Die jonge vrouw? Je snapt het: dat was ik.
En het enige dat ik kon denken was: hoe dan?
Hoe kan iets dat bedoeld is om het leven beter te maken, zó slecht uitpakken?
Het voelde niet goed. Sterker nog, dit zat fundamenteel scheef.
En toch. Dag na dag stapte ik, met de wens dat ik dat kon veranderen, in de trein naar mijn werk als industrieel productontwerper.
Schetsen, rekenen, optimaliseren.
Alles mooi en creatief, logisch en efficiënt.
Hopend op een iets betere wereld.
En het enige dat ik kon denken was: hoe dan?
Hoe kan iets dat bedoeld is om het leven beter te maken, zó slecht uitpakken?
Het voelde niet goed. Sterker nog, dit zat fundamenteel scheef.
En toch. Dag na dag stapte ik, met de wens dat ik dat kon veranderen, in de trein naar mijn werk als industrieel productontwerper.
Schetsen, rekenen, optimaliseren.
Alles mooi en creatief, logisch en efficiënt.
Hopend op een iets betere wereld.
Elke dinsdagavond kwam ik thuis, propte iets te eten naar binnen en stapte opnieuw in de trein, maar dan naar het Hout- en Meubileringscollege.
Vol energie en optimisme, en dat na een volle werkdag. Ik geloof dat er op dat moment al een lampje had moeten gaan branden.
Daar gebeurde namelijk iets wat ik overdag miste.
Werken zonder beeldscherm.
Zonder besef van tijd.
Zonder “kunnen we dit nog 3 cent goedkoper maken?”
Gewoon hout.
Stug, werkend hout dat totaal niet onder de indruk was van mijn planning. Omdat het z’n eigen karakter heeft. Z’n eigen wil.
Ik werd smoorverliefd op dit materiaal omdat ik er mee moest sámenwerken, in plaats van het strakke maten en toleranties mee te geven in een technisch tekening.
Het kan confronterend zijn, maar voor mij voelde het juist als een verademing. Alsof hout voor mij de tijd even stilzette.
En ergens tussen het schaven en beitelen viel het kwartje.
Alles wat ik overdag gebruikte (techniek, constructie, logisch nadenken) viel samen met wat ik in dit hout vond:
Rust.
Plezier.
Ambacht.
Geen tegenstelling. Gewoon: dit klopt.
Ineens snapte ik het. Dit ben ik! Een geweldige, unieke combinatie van techniek en ambacht. Theoretische èn praktische intelligentie.
Alleen… weten wat klopt is één ding: er ook iets mee doen is een tweede. Dat besef kwam later.
En geloof me, dat gebeurde niet subtiel.
Fast forward naar mijn tweede baan, waar ik aan een serie complexe producten werkte.
Er was een nieuw ontwerp waar ik uren, nee, wéken, aan had gewerkt.
Ik kende dat ding van haver tot gort.
We hadden een apparaat laten bouwen om langdurig gebruik te kunnen testen, en de directeur was er weg van.
Niet veel later ging hij op vakantie en hij stuurde me een mail.
Mij, niet mijn mannelijke collega’s.
Drie kantjes lang.
Met uitleg.
Over hoe het apparaat werkte. Dat er een aan- en uitknop op zat.
Hoe je ’m moest resetten als hij vastliep.
Drie f*cking kantjes met dingen die ik allang wist!
(pardon my french)
Hij eindigde de mail met:
“En als je er niet uitkomt: haal even de stekker eruit en stop ’m er weer in.”
Ik zat bevroren naar mijn scherm te staren. Half ongeloof. Half frustratie. En ik voelde een bolletje woede groeien, ergens in mijn buik.
Tussen de regels in die bizarre mail door, was het ineens kraakhelder: dit wil ik niet.
Ik wil zelf verantwoordelijkheid dragen voor mijn ideeën.
Mijn ontwerpen.
Mijn keuzes.
En ik heb al helemaal geen zin in mensen die mij gaan uitleggen hoe iets werkt waar ik zelf aan heb gebouwd!
Dat was het moment dat ondernemen geen idee meer was, maar een besluit.
Fast forward naar nu.
Ik kies lekker mijn eigen koers. Ik ontwerp met duurzame, lokale materialen, en met aandacht. Ik combineer alle technische kennis die ik heb, met de kunde van twee handen die elk materiaal leren kennen en willen begrijpen.
Geen massa.
Geen haast.
Gewoon vakmanschap,
plezier
en liefde.
Over de webshop
De webwinkel van Houtmoed bruist al sinds 2009 van positiviteit & creativiteit, en is lief voor de wereld met uniek ontworpen woonaccessoires van eerlijke, duurzame materialen.
Waar die naam Houtmoed vandaan komt? Dat lees je hier!
Neus gezellig rond tussen de stijlvolle ontwerpen waar je jouw eigen unieke touch aan kunt geven. Houtmoed biedt jou de leukste items om zelf te maken: zo creëer jij zelf een sfeer in huis die helemaal bij je past.
Handgemaakte vilten manden, unieke houten bijzettafels en mijn bestseller Vaas H3… Woonaccessoires waardoor je hart een sprongetje maakt! Of ga los met vrolijke slingers en stickers, of printables om zelf je eigen woonaccessoires mee te creëren.